ABC- Styl klasyczny ( angielski )

Styl klasyczny zwany angielskim, stanowił pierwotnie styl jazdy typowej dla europejskiej kawalerii. Wykształcił się w XVII i na skutek zmian w siodle wojskowym przyjął się wśród przedstawicieli angielskiej elity. Arystokraci polowali w tym stylu na lisy - takie polowanie to ulubiona rozrywka zamożnego Anglika . W połowie XVII styl ten został przeszczepiony na grunt amerykański wraz a osadnikami z Wysp Brytyjskich. Dzisiaj styl klasyczny cieszy się dużą popularnością wśród jeźdźców z całego świata.

    Strój klasyczny

                                                                              Toczek

                                                                              Bryczesy

                                                              Rękawiczki jeździeckie

                                                                

                                                             Skarpety jeździeckie

                                                                      Sztylpy

                                                                   Sztyblety

                                                             Kamizelka 

                  

        Dyscypliny jeździeckie : 

• WKKW  
• Skoki przez przeszkody 
• Rajdy długodystansowe  
• Powożenie 
• Woltyżerka 
• Ujeżdżenie 
• Wyścigi  

  Pół siad  to pozycja przyjmowana przez jeźdźca na koniu w celu odciążenia grzbietu zwierzęcia, przede wszystkim w galopie. Pół siad stosuje się przy wyjazdach w teren oraz skokach. W pół siadzie jeździec pochyla tułów lekko do przodu, skraca wodze, trzyma się siodła kolanami(nie tracąc kontaktu z siodłem)  

   WKKW olimpijska  konkurencja  jeździectwa jeden z najbardziej widowiskowych sportów  konnych wspierany przez Międzynarodową Federację Jeździecką ( FEI) Jest wszechstronnym sprawdzianem konia i jeźdźca , wymagającym dużego doświadczenia. Zawody odbywają się najczęściej w czasie trzech dni, podczas których przebiegają trzy różne próby sprawności jeźdźca i konia. 

WKKW składa się z : 

• próba ujeżdżenia 

  •  próba terenowa 

    • skoki przez przeszkody 

                                                                                           

       Skoki przez przeszkody  W konkurencji tej,koń i jeździec pokonują przeszkody ustawione na torze zwanym parkurem  z jak najmniejszą liczbą błędów . 

      Punktacja:

      • strącenie przeszkody: 4 punkty karne
      • pierwsze nieposłuszeństwo konia: 4 punkty karne
      • drugie nieposłuszeństwo konia: 8 punktów karnych
      • trzecie nieposłuszeństwo konia: eliminacja
      • przekroczenie normy czasu: za każde rozpoczęte 4 sekundy  – 1 punkt karny, w rozgrywkach za każdą rozpoczętą sekundę – 1 punkt karny (punkty karne mogą mieć wartości ułamkowe)
      • przekroczenie czasu maksymalnego: eliminacja
      • upadek jeźdźca lub jeźdźca i konia: eliminacja
      • pomylenie trasy przebiegu (bez korekty): eliminacja
      • pomoc niedozwolona: eliminacja 
      
      
      
      

      Klasy konkursów 

      • mini LL – 60 cm.
      • LL – do 90 cm
      • L – 100 cm; L1 – 105 cm
      • P – 110 cm; P1 – 115 cm
      • N – 120 cm; N1 – 125 cm
      • C – 130 cm; C1 – 135 cm
      • CC – 140 cm; CC1 – 145 cm
      • CS – 150 cm; CS1 – 155 cm  
      
      
             
       
      
      
      
      

      
      

      
      

      
      

                                               

             

       

      
      

      
      

  

ABC- Styl western

Western Riding – styl jazdy konnejwywodzący się z potrzeby użytkowania koni przez mieszkańców kontynentu amerykańskiego podczas pracy na farmach i ranczach . W porównaniu do klasycznego (tzw. angielskiego) stylu jazdy, western riding różni się sposobem wyszkolenia konia i jazdy na nim, a również sprzętem jeździeckim i strojem. Jazda w tym stylu odbywała się na zupełnie luźnych wodzach w subtelnej i delikatnej komunikacji z perfekcyjnie wyszkolonym koniem. Przez cały okres treningu uczy się konia reagować na coraz lżejsze pociągnięcia za wodze i stopniowo zbliża się ręce coraz bliżej do siebie. Prowadzenie konia odbywa się na zasadach neck reining (przykładanie wodzy do szyi konia) dając efekt komunikacji z koniem przy użyciu jednej ręki. 


       Konkurencje

• reining
• trail
• western pleasure
• oddzielanie sztuki bydła od stada 
• chwytanie krowy na lasso w galopie 
• znakowanie krów białą farbą z grzbietu konia 
• prowadzenie krowy wzdłuż linii płotu 
• barrel racing      

       Western riding jest bardzo ściśle powiązany z zawodami rodeo, w trakcie których wykorzystuje się konie, szkolone w tym stylu jazdy. W trakcie zawodów rodeo, istotna jest dodatkowa umiejętność pracy z bydłem, rzucania lassem, czy ujeżdżanie brykających koni i byków.  

 Konie wykorzystywane do jazdy: 

• Quarter Horse
• Palomino 
• Paint Horse
• Appaloosa                                                                                                  

     
           Ubiór westernowy  

                       Czapsy  

                         Ostrogi  

                       

                          
                          Kapelusz     

                                       

    
                        Buty

                               

               

                                 Rękawiczki  


                                                

                  

                       Koszula


                           

                                                        

                                                                                                                                       

Rozpoznawanie niebezpiecznych zachowań konia

• Huśtanie ciałem.Kiedy przód konia przesuwa się na lewo, tył jednocześnie przenosi się na prawą stronę ( i na odwrót ) 

• Wymach głową. Jeżeli koń próbuję od czegoś odsunąć głowę , wyrzuca ją do góry , niekiedy również potrząsa nią na boki 

• Ruchy na boki. Kiedy koń obawia się czegoś, co znajduję się po jego prawej stronie to odsuwa się na lewo ( i na odwrót)     
• Ruchy do przodu. Jeśli coś wystraszy konia od tyłu, zwierzę wykona gwałtowny ruch do przodu.        
  
                                                                                                                                                                                                                                                                                

     

Krewniacy koni

                                                                       
                                                      
                                                                          Kiang   
  

                                                                 
                                                                     Burro

                                                                   
                                                          Zebra Grevy'ego
                         

                                                       
                                                            Osioł domowy
                                               

                                                               
                                                           Zebra stepowa

                                                                  
                                                           Dziki osioł afrykański

                                                                 Ongary 

                                                                   Zebra górska  

                                       

                                                                     Muł 

                                       

                                                           

                                    

Ewolucja koni

Ewolucja koniowatych – proces ewolucji
części nieparzystokopytnych przebiegający od środkowego paleocenu. W tym czasie u przodków współczesnych koniowatych następowała radiacja, w której wyniku powstało kilkadziesiąt linii ewolucyjnych, z których do czasów współczesnych przetrwał jedynie rodzaj Equus. W jednej z tych linii następowała stopniowa przemiana od niewielkiego (30-50 cm), czteropalczastego i posiadającego krótkie korony zębów trzonowych Hydracotherium – poprzez gatunki pośrednie Miohippus, Mesohippus, Meryhippus, Parahippus) – do jednopalczastego pliohippusa, rozmiarami (120 cm w kłębie), wysokością koron i kształtem ciała przypominającego współczesnego konia.
W tej linii koniowatych doszło zatem do zwiększenia ich rozmiarów, wydłużenia szyi i redukcji palców z czterech do jednego oraz osłonięcia tego palca rogową osłoną, doprowadzając do wykształcenia się kopyta. W pozostałych liniach kierunki przemian ewolucyjnych przebiegały odmiennie, a w wyniku radiacji powstało wiele gatunków koniowatych mających różne cechy żyjących równocześnie, gdyż wzorzec zmian linii prowadzącej do konia nie był jedyny. Jednym z głównych czynników doboru był rodzaj pokarmu i siedliska – wczesne koniowate odżywiały się liśćmi roślin leśnych, a w trakcie ewolucji niektóre zaczęły żerować na otwartych obszarach trawiastych. Na otwartych terenach korzystne okazało się przeniesienie ciężaru ciała na centralny palec i wytworzenie kopyta, a odżywianie twardą tkanką traw sprzyjało utrwaleniu wysokiej korony trzonowców. Cechy te nie zawsze jednak występowały razem, np. Nannipus żyjący w okresie 10-2 mln lat wstecz miał najwyższą koronę trzonowców spośród wszystkich koniowatych (łącznie z koniem współczesnym), jednocześnie posiadając trójpalczaste kończyny i niski wzrost. Podczas gdy w pewnych liniach dochodziło do zwiększenia rozmiarów ciała, w innych następowało karłowacenie.

A teraz słodziaki

                                                       
                                                        Źrebiątka <3  <3 <3 

                 

Oznaki dobrego i złego samopoczucia konia

Oznaki choroby koni

- Zwieszona głowa z nieruchomymi uszami.
- Zapadnięte, Półotwarte oczy, wypływ z oczu lub z nosa, widoczna trzecia powieka.
- Wiotka skóra o obniżonej elastyczności.
- Brak łaknienia.
- Nienormalne odchody - luźne, zbyt suche.
- Inny kolor moczu - brązowy, ciemnożółty, bądź czerwony. 



Oznaki dobrego samopoczucia

- Koń czujny z ruchomymi uszami i czystymi, jasnymi oczyma.
- Gładka, błyszcząca sierść.
- Normalne tętno, temperatura i oddechy.
- Po nocy ściółka w boksie nie powinna być skopana bądź skotłowana.
- Zachowany apetyt.